10 . چگونگى تصحيح الف ) نسخه‌هاى مورد استفاده را از حيث اختلاف ضبطها در دو گروه مىتوان قرار داد : گروه اوّل شامل نسخه‌هاى A ، B ، E و F است . نسخه‌هاى C ، D و G نيز در گروه دوم جاى مىگيرند . در تصحيح كتاب ، جز در موارد اندك ، ضبطهاى نسخه‌هاى گروه اوّل بر گروه دوم ترجيح داده شد ، بدون آنكه هيچيك از اين نسخ به عنوان نسخهء اساس پذيرفته شود . ب ) تمامى حواشى كتاب كه نوشتهء شارح است و با علامت « منه » مشخّص شده در پاى صفحات درج شد . علاوه بر اين ، تعدادى از آن حواشى نيز كه ديگران بر شرح ميبدى نوشته‌اند ، از نسخه‌هاى C و E نقل گرديد . ج ) در همهء نسخه‌هاى مورد استفاده از نشانه‌هائى - بيشتر براى مشخّص نمودن گويندگان اشعار - استفاده شده است كه به همان گونه نقل شد : ظ - حافظ ، د - شيخ محمود شبسترى ، ض - ابن فارض ، س - شارح ، مح - محيى الدّين بن عربى ، م - مثنوى و ع - مصراع . د ) شارح در توضيح لغات عربى بيشتر به صحاح جوهرى و مفردات راغب اصفهانى نظر داشته و اغلب عين عبارات آنها را نقل كرده . برابرهاى فارسى نيز برگرفته از فرهنگهاى عربى به فارسى است . به هر صورت در اين خصوص به كتب مختلف لغت كه در دسترس بود مراجعه شد . ه ) سعى بر آن بوده است كه مهما أمكن به مآخذ و منابع مورد استفادهء شارح ، چه از آنها نام برده باشد ، چه نه ، رجوع ، و در صورتى كه اين آثار به چاپ رسيده باشد ، در پاى صفحات به آنها ارجاع داده شود . و ) يكى از خصوصيّات سبكى شارح استعمال « دگر » است به جاى « ديگر » . همين خصوصيّت در منشآت وى نيز ديده مىشود . در نسخهء G « دگر » همه جا ، حتّى در ابياتى كه ضبط « ديگر » وزن شعر را مختلّ مىكند ، به صورت « ديگر » نوشته شده است . اين موارد ، و همچنين بسيارى از اغلاط آشكار نسخه‌هاى D و F ، در اختلاف نسخ ذكر نشد .